ตอนที่ 103 เถ้าธุลีที่เหลืออยู่

ตอนที่ 103 เถ้าธุลีที่เหลืออยู่

จู้ฝูนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ไม่อาจฟื้นตัวกลับมาได้อยู่นาน

คอเสื้อของเธอเอียงไปข้างหนึ่งจากการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นสายสร้อยเงินเส้นเรียวยาวใต้กระดูกไหปลาร้า ปลายสายสร้อยเกี่ยวกับคอเสื้อ ด้านบนห้อยเพชรสีฟ้าเม็ดหนึ่งเอาไว้ มันถูกร้อยด้วยสายสร้อยเส้นเรียวที่สึกกร่อนจนขึ้นเงา แนบชิดกับผิวของจู้ฝู ราวกับท่อนกระดูกที่งอกอยู่ในเนื้อ เชื่อมติดกับกระดูกและเอ็น ไม่อาจดึงออกไปได้

นิ้วมือวางอยู่บนหัวเข่า ปลายนิ้วยังคงสั่นระริกเล็กน้อย

ทว่าหุบเหวลึกไร้ก้นบึ้งเดิมทีในร่างกายกลับถูกพละกำลังอันสงบนิ่งเติมจนเต็ม จู้ฝูยืนอยู่บนลานราบแห่งนั้นของอาณาเขตจิต สองเท้าเหยียบลงบนพื้นดินอันแน่นหนา กลับคล้ายจะเดินไม่เป็นไปบ้าง

สายตาของเจียงเว่ยหยางหยุดอยู่ที่เพชรสีฟ้าอันงดงามเม็ดนั้นอยู่สองสามวินาที

เธอหวนนึกถึงคำบอกเล่าของจู้ฝูในงานประมูล เพชรสีฟ้าเม็ดนี้เป็นของดูต่างหน้าของแม่เธอ บางทีนี่อาจเป็นหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่เธอสามารถกอบกู้กลับคืนมาจากช่วงเวลาอันโกลาหล เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองเคยได้รับความรักมาก่อน

จู้ฝูสังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงยื่นมือไปลูบสายสร้อยเบา ๆ ปลายนิ้วเลื่อนจากหน้าเพชรไปยังตะขอเงิน “ในมิติกาลเวลาอื่น ฉันไม่เคยอยู่รอดมาจนถึงช่วงเวลางานประมูลของตระกูลเซี่ยนี้เลย ดังนั้นคงต้องขอบคุณเธอ นานขนาดนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบมันอีกครั้ง” น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีความโศกเศร้ามากนัก กลับมีความยินดีอยู่บ้าง