ตอนที่ 102 ตั๋วเที่ยวเดียว

ตอนที่ 102 ตั๋วเที่ยวเดียว

หลังจากเจียงเว่ยหยางพูดประโยคนั้นจบ บรรยากาศก็เงียบกริบลงอย่างน่ากระอักกระอ่วนอยู่สองสามวินาที

จู้ฝูยังคงรอฟังสิ่งที่เธอจะพูดต่อ รออยู่ครู่หนึ่งถึงเพิ่งพบว่านั่นคือทั้งหมดแล้ว

เจียงเว่ยหยางไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไรต่อแม้แต่น้อย

ริมฝีปากของเธอยังคงสั่นระริกเพราะหมดเรี่ยวแรง แต่ดวงตาของเธอไม่ได้มองจู้ฝูแล้ว เธอกำลังมองมือคู่นั้นของลู่หย่าง

ผิวของเขาขาวมาก เส้นเลือดสีน้ำเงินปรากฏเด่นชัดอยู่ใต้ผิวหนัง ข้อกระดูกไปจนถึงโคนเล็บล้วนงดงามถูกใจเธอในทุกจุด ทว่ายามนี้มือคู่นั้นกลับถูกกดแน่นอยู่บนพื้นดินหยาบกร้าน กำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงสดที่บาดตา เศษหินฝังเข้าไปในเนื้อของเขา บาดเปิดเป็นรอยแผลเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน หยดโลหิตค่อย ๆ ไหลซึมไปตามส่วนโค้งของหลังมือแล้วหยดลงสู่ผืนดิน

“เธอพูดจบแล้วเหรอ” จู้ฝูถาม

เจียงเว่ยหยางไม่สนใจเธอ

เธอล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของลู่หย่าง ประคองมือของเขาขึ้นมาเป่าฝุ่นด้านบนออก พันปิดปากแผลที่เลือดออกอย่างไม่ค่อยชำนาญนัก และสุดท้ายก็ผูกเป็นโบเบี้ยว ๆ ขี้เหร่ ๆ ไว้อย่างเงอะงะ

เธอไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อคำพูดของจู้ฝูแม้แต่น้อย อีกทั้งไม่ถูกอารมณ์ด้านลบของจู้ฝูส่งผลกระทบ เอาแต่ทำเรื่องของตัวเองต่อไป