ตอนที่ 91 ความยึดติด

ตอนที่ 91 ความยึดติด

เจียงเว่ยหยางงีบหลับไปสั้น ๆ เพียงหนึ่งชั่วโมง พลันลืมตาตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็สว่างโร่โดยสมบูรณ์ แม้ไร้ซึ่งดวงตะวัน ทว่าอย่างน้อยก็ช่วยฉุดดึงเขตโรงเรียนให้หลุดพ้นจากความมืดมิดอันสมบูรณ์ ลู่หย่างเองก็หลับตาพิงอยู่กับเบาะนั่งอีกฝั่ง พอเจียงเว่ยหยางขยับตัวเพียงเล็กน้อย เขาก็หันมองมาทันที

หลังจากจัดแจงตัวอย่างเรียบง่าย ทั้งหมดก็เตรียมพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่เขตโรงเรียนอีกครา โจวตู้เอ่ยถามถึงดัชนีความเสี่ยงและจำเป็นต้องติดตั้งอุปกรณ์หรือไม่ ลู่หย่างครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนส่ายหน้าบอกว่ามิต้อง

พวกเขาพบตำแหน่งของห้องเก็บเอกสารตามการชี้นำของแผนที่ซึ่งชำรุดเสียหายแล้ว ตรงกับทิศทางที่ลู่หย่างรับรู้ได้พอดี โดยอยู่สุดปลายทางเดินทิศตะวันตกบนชั้นหนึ่งของอาคารเรียน

บานประตูไม้มีแผ่นกระดาษซีดจางแผ่นหนึ่งแปะติดอยู่ จากร่องรอยลายมือที่ยังพอมองเห็นเลือนรางสามารถวินิจฉัยได้อย่างกระท่อนกระแท่นว่าเป็นป้ายแจ้งเวลาเปิดทำการ รอยแยกของบานประตูโชยกลิ่นเหม็นอับชื้นรุนแรงของกระดาษที่ขึ้นรา

ลู่หย่างยื่นมือขวางเมิ่งเซียวที่ผลีผลามเตรียมจะผลักบานประตูเข้าไปตรง ๆ อาณาเขตจิตของเขาแทรกซึมเข้าไปสแกนตรวจตราล่วงหน้าหนึ่งรอบแล้ว “ด้านในมีคน” น้ำเสียงของลู่หย่างเจือความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าอีกฝ่ายยังนับเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ “สรุปคือไม่มีท่าทีจะจู่โจม อย่าเพิ่งลงมือบุ่มบ่าม”

ลู่หย่างเตือนสำทับอีกประโยค เพราะเขารู้ดีว่าลูกทีมของตนมีปฏิกิริยาความคล่องแคล่วว่องไวเพียงใด