ตอนที่ 85 คึกคัก

ตอนที่ 85 คึกคัก

เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อบ้านเฒ่าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง และเริ่มง่วนอยู่กับงานแต่เช้าตรู่

ตอนที่เจียงเว่ยหยางตื่นขึ้นมา ในบ้านก็ถูกปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดจนเรียบร้อยรอบหนึ่งแล้ว ขณะที่เธอเดินลงมาจากบันได ยังมีท่านน้ากำลังตั้งหน้าตั้งตาเช็ดลวดลายฉลุตรงราวบันไดที่ไม่มีใครสังเกตเห็นอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ เธอถอนหายใจออกมา ไม่อาจทราบได้เลยว่าใครกันแน่ที่จะมาคอยจับจ้องมุมอับพวกนี้ และใครกันแน่ที่จะมาหัวเราะเยาะ

เมื่อถึงเวลานัดหมาย คนสองสามคนจากพั่วจวินก็มาถึงตรงเวลาอย่างพอดิบพอดี เริ่มได้ยินเสียงดังเอะอะของเมิ่งเซียวมาตั้งแต่หน้าประตูสวน แม้จะคั่นด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกล แต่เสียงของเขาก็ยังคงเหมือนหินก้อนหนึ่งที่ถูกเตะกระเด็น เด้งเข้ามาในห้องรับแขกทีละนิด ๆ

“อาเผิง พวกเขามาแล้ว” เจียงเว่ยหยางมองเห็นเงาร่างของพวกเขาผ่านหน้าต่างกระจกบานยาวจรดพื้นจึงส่งสัญญาณบอก พ่อบ้านเฒ่ายังเดินไปไม่ถึงหน้าประตู กริ่งประตูก็ถูกคนกดแช่ไว้ไม่ยอมปล่อย เสียง “ติ๊งต่องติ๊งต่องติ๊งต่อง” ดังต่อเนื่องเป็นสายยาว หลังจากผ่านไปสองสามวินาที งานกดกริ่งนี้ก็ดูเหมือนจะถูกคนอื่นรับช่วงต่อไป กดเพียงสองครั้งอย่างรู้มารยาท แล้วรอคอยการตอบรับอย่างเงียบสงบ

พ่อบ้านเฒ่าเปิดประตู เมิ่งเซียวก็โผล่หัวออกมาจากด้านหลังของโจวตู้ โค้งตัวทักทาย “สวัสดีครับพ่อบ้าน มารบกวนแล้ว” เสียงเบาลงกว่าตอนอยู่หน้าประตูสวนเล็กน้อย แต่ระดับเสียงก็ยังดังมากอยู่ดี เจียงเว่ยหยางที่อยู่ในห้องรับแขกจินตนาการสีหน้าของเขาออกได้เลย