ตอนที่ 54 รัง

ตอนที่ 54 รัง

ขบวนรถหยุดลงที่จุดรวมพลชั่วคราวแห่งหนึ่ง

เสียงดับเครื่องยนต์ฟังดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษบนแดนรกร้างอันเวิ้งว้าง จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเปิดปิดประตูดังระงม ทุกคนต่างกระโดดลงมาจากรถอย่างว่องไวคล่องแคล่ว

เจียงเว่ยหยางผลักประตูรถออกแล้วก้าวเหยียบลงบนพื้น สภาพดินใต้ฝ่าเท้าไม่เหมือนกับถนนหินกรวดแข็งกระด้างที่พบเห็นเป็นประจำ ยิ่งคล้ายกับของนุ่มยวบและเหนียวเหนอะชนิดหนึ่ง เมื่อเหยียบลงไปแล้วพื้นรองเท้าจะจมลงไปเล็กน้อย กลืนกินเสียงฝีเท้าทั้งหมดหายไป

เธอเงยหน้าขึ้น

จุดหมายปลายทางอยู่ตรงหน้าสายตา

รอยเนินนูนสีเทาดำแถบนั้นพาดขวางอยู่บนแดนรกร้าง ราวกับภูเขาใหญ่ขนาดยักษ์ที่คว่ำอยู่ พื้นผิวไม่เหมือนหินผาและไม่เหมือนดินโคลน คล้ายมีเส้นใยไร้จำนวนถักทอเข้าด้วยกันปกคลุมพื้นผิวทั้งหมดเอาไว้ บางจุดโป่งพอง บางจุดยุบตัว รอยริ้วคดเคี้ยวสลับซับซ้อนดั่งเส้นเลือด ทอดยาวจากก้นบึ้งขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด

น่าขยะแขยงชะมัด

เจียงเว่ยหยางอดสบถด่าในใจไม่ได้ประโยคหนึ่ง