ตอนที่ 53 ระหว่างทาง

ตอนที่ 53 ระหว่างทาง

รุ่งเช้าของวันออกเดินทาง แสงสลัวรางไหลบ่าขึ้นมาจากทางทิศตะวันออกราวกับน้ำปูนสีเทาที่ล้างไม่ออก ชโลมโลกทั้งใบให้กลายเป็นสีตะกั่วอันแสนหดหู่

เจียงเว่ยหยางตื่นเช้าเป็นพิเศษในครั้งนี้ เธอไม่ชอบให้ใครต้องมารอ ก่อนจะก้าวออกจากประตู เธอรวบผมเป็นหางม้าต่ำอย่างลวก ๆ วันนี้ลู่หย่างคงไม่มีเวลามาช่วยเธอหวีผม

ตอนที่เดินมาถึงจุดรวมพล คนของพั่วจวินก็อยู่กันครบแล้ว ทุกคนสวมชุดปฏิบัติการสีเข้มเป็นโทนเดียวกัน กำลังเตรียมความพร้อมในขั้นตอนสุดท้าย เจียงเว่ยหยางกวาดสายตามองในฝูงชนแวบหนึ่ง ก็เห็นลู่หย่าง เขากำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างประตูท้ายรถคันหนึ่งของตัวเอง อุปกรณ์เบื้องหน้าแผ่กระจายอยู่เต็มพื้น เขาก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กทุกรายละเอียดอย่างละเอียดลออ

คงเป็นเพราะจำเสียงฝีเท้าของเธอได้ มือของลู่หย่างชะงักไปชั่วครู่ แล้วเงยหน้าขึ้นมาทันที