เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 48 ดวงดาว
ทั้งสามคนวิ่งกลับมายังที่พักในฐานปฏิบัติการเช่นนั้น
เมิ่งเซียวโห่ร้องพลางพุ่งทะยานผ่านประตูใหญ่เข้าไปเป็นคนแรก ตื่นเต้นราวกับได้รับชัยชนะในการแข่งขันมาราธอน เขาหยุดลงพลางโน้มตัวกอบโกยลมหายใจเข้าปอดคำโต น้ำถั่วเขียวในมือแกว่งไกวแทบจะหกออกมา กู้ฉือวิ่งตามหลังเขาอยู่หนึ่งช่วงตัว จังหวะหายใจหนักหน่วงกว่ายามปกติเล็กน้อย ทว่าฝีเท้ายังคงมั่นคง มุมปากของเธอยังคงประดับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ยังหุบกลับไปไม่ทัน
เจียงเว่ยหยางวิ่งอยู่รั้งท้ายสุด ถูกพวกเขาสองคนทิ้งห่างไปช่วงหนึ่ง ตลอดทางเธอยิ่งคิดก็ยิ่งขำ ทั้ง ๆ ที่เป็นเธอคนเดียวที่รีบร้อนอยากกลับมา เหตุใดถึงกลายเป็นการแข่งวิ่งไปได้อย่างไร้เหตุผล หัวเราะจนหายใจแทบไม่ทันอยู่หลายครา เส้นผมของเธอถูกสายลมพัดจนยุ่งเหยิง ราวกับสัตว์ตัวน้อยขนฟู มีปอยผมสองสามเส้นแนบติดอยู่ข้างแก้ม เธอเอื้อมมือขึ้นมาจัดสางเบา ๆ พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ เพื่อสงบหัวใจที่เต้นระรัวเร็วรี่