ตอนที่ 23 ฟางช่วยชีวิต

ตอนที่ 23 ฟางช่วยชีวิต

ศีรษะของเขาเอียงซบลงบนฝ่ามือของเธอแผ่วเบา เผยท่าทีพึ่งพาและเปราะบางออกมาอย่างหาได้ยาก

เจียงเว่ยหยางใช้นิ้วมือเขี่ยผมดำนุ่มสลวยของเขาเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมลูกสุนัขติดคนตัวหนึ่ง

“เธอช่วยฉันไว้อีกครั้งแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเบามาก

ทว่าเธอกลับเข้าใจว่าเขาพูดถึงอะไร “ตอนมัธยมปลายครั้งนั้นก็นับว่าช่วยด้วยเหรอ”

“...เธอยังจำได้” เขาประหลาดใจเล็กน้อย นึกว่าเธอคงลืมไปนานแล้ว

เขาใช้ดวงตาคู่นั้นมองไปยังเธออีกครั้ง สีแดงค่อย ๆ ถอยร่นไปจากดวงตาของเขา ราวกับหาดทรายสีเข้มยามน้ำลด

เจียงเว่ยหยางถูกเขามองจนเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ จึงยื่นฝ่ามือออกไปบังดวงตาของเขาไว้ ขนตาของเขาสั่นไหวอยู่ในฝ่ามือของเธอ ราวกับมีผีเสื้อตัวหนึ่งถูกเธอกักขังเอาไว้ในนั้น

“นายอย่าถือว่าฉันเป็นฟางช่วยชีวิตแล้วมารักนะ” เธอกลับมาใช้น้ำเสียงล้อเล่นตามปกติอีกครั้ง แต่ในนั้นเจืออารมณ์จริงจังและประหม่าไว้มากน้อยเพียงใด กระทั่งตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจ