ตอนที่ 7 ดอกลิเซียนทัส

ตอนที่ 7 ดอกลิเซียนทัส

เจียงเว่ยหยางก้าวเท้าเดินไปยังสุดปลายทางเดิน เข้าใกล้กระจกอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องมีใครคอยเตือน หล่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้น กางนิ้วทั้งห้าทาบลงบนพื้นผิวกระจกอันเย็นเฉียบ ฝ่ามือเล็งตรงกับใบหน้าของลู่หย่าง หากไม่มีกระจกขวางกั้น ท่วงท่านี้ก็ราวกับกำลังประคองใบหน้าของเขาอยู่

ลู่หย่างยังคงก้มหน้าอยู่เช่นเดิม

เส้นผมสีดำทิ้งตัวลงมาบดบังคิ้วและดวงตาของเขา แถบโลหะของครอบปากกันกัดสะท้อนแสงเย็นเยียบอยู่ใต้แสงไฟ รัดตึงอยู่บนผิวหนังซีดขาวของเขาราวกับเครื่องประดับอันโหดร้ายบางอย่าง นิ้วมือของเจียงเว่ยหยางลูบผ่านกระจก จากหน้าผากค่อย ๆ เลื่อนลงมาถึงคางของเขาช้า ๆ ราวกับกำลังวัดโครงร่างของงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

ได้รับพรอันเอกอุจากฟ้าดิน

หล่อนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพึมพำในใจ