ตอนที่ 148 ความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สั่งสมมา

ตอนที่ 148 ความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สั่งสมมา

ป้าม้ายฟังออกว่าคำพูดของสาวน้อยคนนี้ชักจะแปร่ง ๆ สีหน้าจึงบึ้งตึงลงทันใด “แม่สาวคนนี้นี่พูดยังไงกัน ฉันไปพูดตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าโรงจอดจักรยานนี้เป็นของบ้านฉัน”

“ไม่ใช่ของบ้านคุณป้าก็พอแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันก็ยังคิดอยู่เลยว่าจะเอาไปจอดไว้ตรงไหน คงไม่ถึงกับต้องแบกขึ้นตึกทุกวันหรอกนะ”

ตอนที่จางเฟิ่งเจียวพูดคำนี้ หญิงวัยกลางคนหลายคนที่นั่งคุยเล่นอยู่แถวนั้นต่างส่งสายตาแปลก ๆ มองป้าม้ายแวบหนึ่ง

ถึงอย่างไรหล่อนก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้จอดที่นี่ เพียงแต่ถ้าคิดจะเอาจอดเข้ามาง่าย ๆ แบบนี้ ย่อมไม่มีทางยอมแน่

โดยเฉพาะตอนนี้ป้าม้ายยังรู้อีกว่าจางเฟิ่งเจียวอยู่โรงงานเสื้อผ้า ในลานของแต่ละตึกที่นี่ล้วนมีโรงจอดจักรยานทั้งนั้น และสิทธิ์ในการบริหารดูแลก็อยู่ในมือที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข