กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 96 อยากได้งานของจางหงสุ่ย
ผู้คลั่งช่วยน้องชายล้วนมีจุดร่วมเหมือนกันข้อหนึ่ง นั่นคือทั้งชีวิตต่างวิ่งวอนขอการยอมรับจากคนตระกูลฝ่ายแม่
สิ่งที่ชั่วชีวิตอยากได้ที่สุดก็คือคำชมเชยจากพ่อแม่ อยากให้พ่อแม่บอกว่าเธอใช้ได้ บอกว่าเธอกตัญญู บอกว่าเธอเป็นคนมีความสามารถ
หวังจ้าวตี้ออกเรือนมาสิบกว่าปี ขนของลักลอบค้าขายกลับมาให้ตระกูลฝ่ายแม่เช่นนี้ ไม่เพียงไม่ได้คำชมเชยจากพ่อแม่เธอแม้แต่ประโยคเดียว กระทั่งสีหน้ายิ้มแย้มก็ไม่เคยมีให้เธอสักครั้ง
เพราะพ่อแม่เธอคิดว่าของที่เธอยกมาให้นั้นยังไม่มากพอ ยังไม่อาจทำให้ครอบครัวพวกเขามีชีวิตสุขสบายชนิดเสื้อผ้ามาถึงมือข้าวปลามาถึงปากได้
ดังนั้นจึงนับเป็นความอกตัญญูของเธอ