เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ผู้คนเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ในที่สุดก็รอจนพระชายาอ๋องฉิงเสิ่นเยวี่ยฮวากลับมาจากหมู่บ้านหมาป่าขาว
นางพาบุตรสาวตัวน้อยและหมาป่าขาวต้าไป๋ตัวนั้นกลับเข้าเมืองมาด้วยกัน ขอบตาร้องไห้จนแดงก่ำ ผู้คนในที่นั้นเห็นเช่นนี้ ในใจต่างผุดความรู้สึกความอัปมงคลขึ้นมาสายหนึ่ง
ผู้คนต่างลอบคาดเดา หรือว่าฟู่ชิงฮวนจะกลับคำ ไม่ยอมมงคลแก้เคราะห์ให้ฝ่าบาทแล้วรึ
อ๋องฉิงใจกระตุกวูบ รีบเอ่ยปากถาม “พวกเจ้าคุยกันเป็นอย่างไรบ้าง ชิงฮวนมีข้อคัดค้านอันใดหรือไม่
นางเสนอมาได้เต็มที่ บัดนี้คนทั่วทั้งแผ่นดินต่างทำเพื่อความปลอดภัยของฝ่าบาท ขอเพียงนางยอมพยักหน้า ทุกสิ่งล้วนพูดคุยกันได้”
องค์รัชทายาทจ้าวเหวินเซวียนก็รีบกล่าวสนับสนุน
“อาสะใภ้ หากน้าหญิงชิงฮวนมีข้อเรียกร้องใด ท่านบอกมาได้เลย ขอเพียงนางยินยอมเข้าวังมามงคลแก้เคราะห์ เงื่อนไขใด ๆ พวกเราล้วนตกลงทั้งสิ้น”
เสิ่นเยวี่ยฮวากุมมือเสิ่นรั่วซีผู้เป็นบุตรสาวแน่น อีกทั้งยังยื่นมือไปลูบศีรษะของหมาป่าขาวต้าไป๋อย่างอ่อนโยน สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังยิ่งนัก
“ข้าเป็นญาติเพียงคนเดียวของชิงฮวน และเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของนาง เรื่องนี้ ข้าต้องตัดสินใจแทนนางและเอ่ยปากแทนนาง”