เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามราตรี องค์รัชทายาทจ้าวเหวินเซวียนเสด็จกลับสู่พระราชวัง แล้วมุ่งตรงไปยังห้องทรงพระอักษรทันที
เป็นดังคาด จักรพรรดิหลงฉี่ยังคงตรวจฎีกาอยู่ใต้แสงตะเกียง ทรงงานหามรุ่งหามค่ำอย่างไม่หยุดหย่อน
เมื่อเห็นบุตรชายก้าวเข้ามา จักรพรรดิหลงฉี่ก็ทรงคลึงหว่างคิ้วที่ปวดบวมเบา ๆ พลางวางพู่กันชาดในมือลง
“อาเซวียนมาแล้วหรือ ตอนนี้อาการของซีซีคงที่แล้วหรือไม่ ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง ขยับลุกขึ้นนั่งได้หรือยัง บาดแผลยังเจ็บอยู่หรือไม่”
จ้าวเหวินเซวียนสาวเท้าเข้าไปใกล้ มองดูรอยคล้ำใต้พระเนตรอันดำสนิทของเสด็จพ่อ ทั่วทั้งพระพักตร์เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าทรุดโทรม เห็นได้ชัดว่าตรากตรำจนถึงขีดสุดแล้ว
“เสด็จพ่อ ลูกอยากทูลถามพระองค์ พระองค์กับน้าหญิงผู้นั้นแท้จริงแล้วเป็นเช่นไรกันแน่
เหตุใดระยะนี้พระองค์จึงมีอารมณ์เกรี้ยวกราดฉุนเฉียวถึงเพียงนี้ พระองค์ตัดใจจากนางได้อย่างเด็ดขาดแล้วจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิหลงฉี่ทรงชะงักงันไปเมื่อถูกบุตรชายเอ่ยถามกะทันหันเช่นนี้