เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฟู่ชิงฮวนรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง นางมองเสิ่นเยวี่ยฮวาตรงประตูพลางคิดอยากจะกลับบ้าน เสิ่นเยวี่ยฮวาจึงเอ่ยขึ้นแผ่วเบา “ชิงฮวน คืนนี้เจ้าอย่าเพิ่งกลับไปเลย ยามค่ำคืนหนทางไม่ปลอดภัย พรุ่งนี้พี่สาวจะส่งคนไปส่งเจ้ากลับเองก็พอแล้ว”
เสิ่นรั่วซียิ้มตาหยีพลางเอ่ยต่อ “น้าหญิง คืนนี้ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนกลับเลยเจ้าค่ะ เดินทางยามวิกาลเกิดเรื่องได้ง่าย พวกเราเองก็ไม่สบายใจ ท่านค่อยไปพรุ่งนี้เถิด
ประจวบเหมาะกับพรุ่งนี้ข้าก็อยากจะนั่งรถม้าไปกับท่านด้วยพอดี ข้าตั้งใจจะพาต้าไป๋กับลูกหมาป่า 2 ตัวกลับไปส่งที่หมู่บ้านหมาป่าขาว
หมอหลวงเซียว ตอนนี้ไหล่ของข้าหายดีแล้ว พรุ่งนี้นั่งรถม้าเร่งเดินทาง ไหล่จะเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ”
ยามนี้ดวงตาของเซียวอวี้หลางเป็นประกายร้อนแรง สายตาจับจ้องแน่วแน่อยู่ที่ตัวของฟู่ชิงฮวน ไม่ได้ยินคำถามของเสิ่นรั่วซีแม้แต่น้อย