เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นรั่วซีหันไปมองจ้าวเหวินเซวียนข้างกาย เอ่ยปากยิ้ม ๆ “พี่ชายอาเซวียน ท่านว่าอันกุ้ยเฟยจงใจหาเรื่องหรือไม่
หากนางคิดจะหาเรื่องจริง ข้าก็ไม่กลัวนาง ทว่าข้าไม่มีวันยอมให้นางมารังแกหรือตบตีข้าเป็นอันขาด”
จ้าวเหวินเซวียนทอดถอนหายใจแผ่วเบา “นางกำลังรนหาที่ตายเอง ไม่ต้องไปสนใจ
ยามนี้นางบ้าคลั่งใจร้อนวู่วามถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นการรนหาที่ตาย ช้าเร็วก็ต้องมีคนส่งนางไปสู่จุดจบ”
เสิ่นรั่วซีมองจ้าวเหวินเซวียนอย่างกึ่งเข้าใจกึ่งสับสน แม้นางจะไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งของพี่ชายทั้งหมด ทว่าก็รู้แจ้งดีว่า การเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงครานี้ มีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความพินาศของอันกุ้ยเฟย
อันกุ้ยเฟยไม่สมควรตั้งครรภ์นี้แต่แรก จิตใจนางดื้อรั้นบ้าคลั่ง ต่อให้เด็กคลอดออกมาอย่างราบรื่น ก็ไม่มีทางได้สิทธิในการเลี้ยงดูเป็นอันขาด สุดท้ายมีแต่จะพบจุดจบที่อยู่มิสู้ตาย
ในใจเสิ่นรั่วซีกระจ่างแจ้ง