กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวบจนกระทั่งถึงช่วงพลบค่ำ ในพระราชวังพลันมีข่าวสะพัดสะเทือนเลื่อนลั่น องค์รัชทายาทเสด็จกลับมาแล้ว
องค์รัชทายาทจ้าวเหวินเซวียนทรงรีบรุดเข้าสู่วัง สิ่งแรกที่ทำเมื่อเสด็จกลับมา คือการดึงเสิ่นรั่วซีเข้ามากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมอก
ร่างกายของจ้าวเหวินเซวียนสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม สั่นเทิ้มจนแทบเสียกิริยา
“ซีซี…… ซีซี…… ข้าตกใจแทบสิ้นสติ!”
“ข้าเกือบจะสูญเสียเจ้าไปแล้ว! เป็นคนของจวนโหวพิทักษ์อุดรที่จับตัวเจ้าไปใช่หรือไม่ เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
“เรื่องนี้จะปล่อยให้แล้วกันไปเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด! เจ้าจงวางใจ ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าจะต้องล้างแค้นนี้แทนเจ้าให้จงได้!”
เสิ่นรั่วซีซุกหน้าในอ้อมอกเขาแล้วร่ำไห้ออกมา “พี่ชายอาเซวียน…… ฮือ ๆ ๆ…… ข้าตกใจแทบสิ้นสติ ข้าหวาดกลัวเหลือเกิน หวาดกลัวจริง ๆ เจ้าค่ะ”
ก้นบึ้งแววตาของจ้าวเหวินเซวียนเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร “เป็นหลิวเอ๋อร์ใช่หรือไม่ นางเป็นผู้จับตัวเจ้าไปใช่หรือไม่