เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเยวี่ยฮวาได้ยินคำพูดของกัวเซี่ยงตง นางหลับตาลงไม่อยากเปลืองวาจาอีก นางอุ้มบุตรสาวขึ้นมา ร่างกายซวนเซ ทิ้งไว้เพียงประโยคอันเย็นชาประโยคหนึ่ง
“กัวเซี่ยงตง พาผู้หญิงคนนี้ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าโดยเร็ว หาไม่แล้ว ข้ากับเจ้าไม่ตายไม่เลิกรา!”
กัวเซี่ยงตงมองแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวของหญิงสาว มองดูเสิ่นรั่วซีที่สะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่ในอ้อมอกนาง แล้วหันกลับมามองทางฝั่งจวนของตนเอง
ภรรยาหลิวเอ๋อร์ตกเลือดอย่างหนักล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้น บุตรตัวน้อยทั้งสองตกใจร้องไห้โวยวายไม่หยุด ภายในจวนโกลาหลวุ่นวายไปหมด
กัวเซี่ยงตงกำหมัดทั้งสองแน่นจนข้อนิ้วดังลั่น ความอัดอั้นตันใจและโทสะที่สะสมในอกไม่มีที่ระบาย จึงแหงนหน้ากู่ร้องคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊ากกก——!”
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเยวี่ยฮวาพาเสิ่นรั่วซีมุ่งหน้าเข้าวังตลอดทาง
เพิ่งจะก้าวเข้าสู่เรือนชั้นในของพระราชวัง ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกอย่างร้อนรนดังแว่วมา