ตอนที่ 146 เสิ่นรั่วซีหาย เมืองหลวงป่วนวุ่น!

เสิ่นรั่วซีง่วนอยู่จนกระทั่งพลบค่ำ พานางแมวเสี่ยวฮวาสาวเท้าเร็วรี่มาถึงหน้ารถม้า

ทันใดนั้น เสี่ยวฮวาก็ส่งเสียงร้องเหมียว ๆ สองครา พุ่งปราดตรงไปยังตรอกด้านข้างทันที

ในตรอกมีแมวแปลกหน้าตัวหนึ่งหมอบอยู่ มันจ้องมองเสี่ยวฮวาเขม็ง เสี่ยวฮวาเองก็ยืนมองอีกฝ่ายนิ่งงันอยู่กับที่ ชั่วขณะนั้นมิได้ขยับเขยื้อนไปไหน

เสิ่นรั่วซีรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ “เสี่ยวฮวา เกิดอะไรขึ้น นั่นแมวของผู้ใด มีเรื่องอะไรกันหรือ”

สิ้นเสียงพูด เสิ่นรั่วซีก็รู้สึกว่าเบื้องหน้ามืดมนวิงเวียน กลิ่นอายหอมหวานเข้มข้นสายหนึ่งพลันโชยเข้าสู่จมูก

นางพลันได้สติรู้ตัวในชั่วพริบตาว่าตนเองติดกับเข้าแล้ว นี่คือสมุนไพรสลบ!

ยามนี้คิดจะเรียกใช้มิติก็สายไปเสียแล้ว ร่างกายพลันอ่อนระทวย ทรุดฮวบลงกับพื้นโดยตรง ในเสี้ยวเค่อสุดท้ายก่อนจะหมดสติ นางรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือทั้งหมดเก็บเสี่ยวฮวาเข้าไปไว้ในมิติ

ยามลืมตาขึ้นอีกครา เสิ่นรั่วซีก็พบว่าตนเองถูกขังอยู่ในกระสอบป่านใบหนึ่ง

นางแอบกลอกตาขึ้นฟ้า ในใจเต็มไปด้วยความจนถ้อยคำ

พ่อค้ามนุษย์ในยุคสมัยนี้กำแหงถึงเพียงนี้เชียวหรือ! นางถูกลักพาตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า นึกว่านางมีนิสัยอ่อนโยนแล้วจะรังแกได้ง่ายจริง ๆ รึอย่างไร