เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
นางอวี๋รีบดึงตัวกัวเซี่ยงเป่ยสาวเท้าก้าวจากไปอย่างรวดเร็ว
กัวเซี่ยงเป่ยงุนงงสับสน เอ่ยถามเสียงเบา “เกิดอันใดขึ้น เป็นเพราะเหตุใดกัน พวกเรามิได้มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ เหตุใดจึงต้องรีบร้อนไปเล่า”
นางอวี๋สีหน้ากระอักกระอ่วน ตอบเสียงเบา “สามี นักศึกษาหญิงสองคนเมื่อครู่นี้ คือลูกของพี่ชายตระกูลฝ่ายแม่ข้า
เรื่องนี้เกี่ยวพันซับซ้อน พวกเรามิอาจถูกพาลใส่เด็ดขาดเป็นร้อยล้านส่วน
การทะเลาะวิวาททุบตีกันระหว่างเด็กย่อมเป็นเรื่องปกติ หากพวกเราผู้ใหญ่รั้งอยู่ตรงนั้น ย้อนหลังไปเกรงว่าจะถูกผู้อื่นใส่ความ ว่าเป็นข้าผู้เป็นท่านป้าหญิงคนนี้ที่คอยยุยงส่งเสริมอยู่เบื้องหลัง”
กัวเซี่ยงเป่ยพยักหน้าเล็กน้อย “ฮูหยินใคร่ครวญรอบคอบ พูดจามีเหตุผล ไปเถิด พวกเรากลับบ้านกัน”
นางอวี๋หันหน้าไปมองลูกชายทั้งสองของตน ยื่นมือไปจูงทั้งสองคนไว้ ใบหน้าฝืนยิ้มออกมา “ไปเถิด ท่านแม่นำของอร่อยมาให้พวกเจ้าแล้ว พวกเรากลับบ้านกัน”