เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กัวเซี่ยงตงมองดูจ้าวฉิงที่อุ้มบุตรสาวของตนด้วยมือเดียว ทั้งยังจูงมือภรรยาหลวงคนแรกของตนไว้ ก็รู้สึกเพียงราวกับห้าอวัยวะตันถูกเพลิงแผดเผา ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกได้อีกต่อไป
“เดี๋ยวก่อน! เยวี่ยฮวา! เป็นข้าเองที่ตอนนั้นไม่อาจควบคุมชะตาตน ข้าขอโทษต่อเจ้าและลูก!
แต่ข้ายังคงเป็นกัวเซี่ยงตง!
หากเจ้าอยู่ที่จวนอ๋องแล้วไม่มีความสุข สามารถกลับมาได้ตลอดเวลา แม้จะพาลูกกลับมาด้วยกันก็ย่อมได้!
ขอเพียงเป็นลูกที่เจ้าคลอดออกมา ย่อมเป็นของข้ากัวเซี่ยงตงทั้งหมด!”
จ้าวฉิงมองดูภาพเบื้องหน้า หลับตาลงชั่วครู่ แล้วพลันบันดาลโทสะขึ้นมาอย่างถึงที่สุด
วาจาเหล่านี้ของกัวเซี่ยงตง เห็นได้ชัดว่ามองเขาจ้าวฉิงเป็นคนตายไปแล้ว!
กล้าหมายปองพระชายาของเขา คิดคำนึงถึงลูก ๆ ของเขาต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ เขาจะทนได้อย่างไร!