ตอนที่ 117 กุ้ยเฟย เจ้าหุบปากเถอะ!

ยามที่จ้าวเหวินเซวียนและจ้าวฉิงรุดมาถึงเนินเขา ในแดนไกลพลันมีเสียงหมาป่าหอนแว่วดังขึ้นระลอกหนึ่ง

จ้าวเหวินเซวียนเพียงได้ยินก็จำแนกออกทันทีว่าเป็นเสียงของต้าไป๋ สีหน้าพลันตื่นตัวระแวดระวังขึ้นมาฉับพลัน

“ท่านอารอง เป็นเสียงของต้าไป๋ขอรับ! เสียงร้องนี้โหยหวนผิดปกติ ไม่ชอบมาพากล รีบพุ่งไปทางทิศเหนือทันทีเถิด!”

คิ้วของจ้าวฉิงขมวดมุ่น หัวใจพลันดิ่งวูบลง

“เดิมทีต้าไป๋ควรอยู่ปกป้องซีซีที่กระโจมพักแรม ไฉนจึงวิ่งไปคำรามอยู่ทางทิศเหนือได้? ในใจข้ามีลางสังหรณ์ไม่ดี ในภูเขานี้เกรงว่าจะมีหมาป่าป่าปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ”

จ้าวเหวินเซวียนตามติดอยู่ด้านหลังจ้าวฉิงด้วยความเร็วเต็มกำลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ

“ลานล่าสัตว์หลวงทุกปีจะมีการกวาดล้างพื้นที่ล่วงหน้า ตามหลักแล้วย่อมไม่อาจมีหมาป่าป่าหลงเหลืออยู่ได้ เรื่องนี้เผยความผิดปกติอยู่ทุกหนแห่ง!”

“ต่อให้ผิดปกติเพียงใดก็มิอาจสืบสาวอย่างละเอียดได้ทันแล้ว รีบรุดไปดูสถานการณ์ก่อนเถิด!”