ตอนที่ 5 ขอบคุณแม่ทัพที่ช่วยชีวิต!

ถูกสายตาหยาบโลนของเฉาหมั่นจ้องมองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งร่าง เสิ่นเยวี่ยฮวากำกลอนประตูในมือแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ออกปากไล่แขกอยู่ในใจ

ทว่าเฉาหมั่นเดิมทีก็เป็นอันธพาลหน้าด้าน ย่อมไม่รู้ความเหมาะควรแม้แต่น้อย หัวเราะร่าเอ่ยขึ้นเองว่า “ภรรยาอย่าได้หวาดกลัวเกร็งเกรงไปเลย

เมื่อวานข้าเข้าป่าล่าแพะอ้วนมาได้ตัวหนึ่ง คืนนี้จะนำมาให้เจ้าบำรุงร่างกาย! ข้าจะกลับบ้านไปเอาของก่อน ภรรยารออยู่ก็พอแล้ว!”

กล่าวจบ โดยไม่รอให้เสิ่นเยวี่ยฮวาปฏิเสธ เฉาหมั่นก็นำพวกสมุนรีบร้อนจากไป

เสิ่นเยวี่ยฮวาเปี่ยมด้วยความกังวล หันไปมองบุตรสาว น้ำเสียงร้อนรน “ซีซี คนชั่วช้าป่าเถื่อนผู้นี้ คืนนี้เกรงว่าจะกลับมาอีกจริง ๆ!”

เสิ่นรั่วซี “หากไม่ไหวจริง ๆ ข้าจะพาท่านแม่ไปหลบซ่อนตัวเจ้าค่ะ!”

เสิ่นเยวี่ยฮวาทอดถอนใจแผ่วเบา จูงมือบุตรสาวเดินไปทางเรือนหลังพลางกระซิบเสียงค่อย “ซีซี พวกเราไม่อาจอยู่ที่เมืองหลวงต่อไปได้อีกแล้ว