บทที่ 19 ลูกชายคนโตถูกหมูคาบไปกิน

ภายในกระโจมหลัก

ฉืออิ่งขดตัวด้วยความเจ็บปวดอยู่บนผ้าห่ม เส้นผมสั้น ๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบติดอยู่บนหน้าผาก ภาพนั้นชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกใจหาย

ฮั่วสือเยี่ยนมองผู้รักษากำลังตรวจอาการ ดวงตาฉายแววกังวล

“เป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อได้ยินคำถามของเขา ผู้รักษาเบต้าคนหนึ่งก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง

“นายน้อย เขาใช้ยาระงับอาการของโอเมก้าไปเป็นจำนวนมาก นี่…นี่จึงทำให้ร่างกายเกิดความผิดปกติครับ…”

“จำนวนมาก?”

ฮั่วสือเยี่ยนขมวดคิ้วแน่นขึ้น