บทที่ 16 โอเมก้าที่อยากฆ่าให้ตาย

ภายในห้องโดยสารอันกว้างขวาง ฟู่เฉิงจมตัวลงบนเบาะนุ่มอย่างหงุดหงิด พลางดึงคอเสื้อไปมา

“แม่งเอ๊ย ออกมาคราวนี้ไม่ได้อะไรกลับไปสักอย่าง กลับไปคงหนีไม่พ้นโดนพวกตาแก่ในตระกูลหาเรื่องแน่!”

เดิมทีครั้งนี้เขานำทีมออกมา ก็เพราะต้องการสร้างผลงานและชื่อเสียงในตระกูล แต่ไม่คิดเลยว่าจะกลับไปมือเปล่า แถมแม้แต่ทาสที่ตั้งใจจะจับกลับไปส่งมอบก็ยังหนีไปได้อีก

“ทั้งหมดเป็นเพราะโอเมก้าน่ารังเกียจคนนั้น!”

บนที่นั่งข้างคนขับ ไรอันวางสายโทรศัพท์ ก่อนกล่าวอย่างนอบน้อม

“ตรวจสอบได้แล้วครับ โอเมก้าคนนั้นชื่อฉืออิ่ง เดิมทีก็เป็นผู้ลี้ภัยจากหมู่บ้านแห่งนั้น ตามข้อมูลจากคนของเราที่แฝงตัวอยู่ที่นั่น ก่อนหน้านี้ฮั่วสือเยี่ยนก็พยายามจับตัวเขาอยู่เหมือนกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่เขาเจ้าเล่ห์เกินไป และหลบหนีไปได้”

“โอ้?”

ฟู่เฉิงเอนตัวพิงเบาะด้านหลัง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชา

“ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่ได้ดีอย่างที่คิด แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลมากแล้ว”