กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เยว่ ฉงเหนิง
ลู่เหว่ยเงยหน้ามองไปยังเนินเขา แววตาฉายแววซับซ้อนเล็กน้อย ก่อนสั่งการเหล่าทหารให้รับมือศัตรูอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อเห็นซูหลีหยางต่อสู้แบบไร้แบบแผน ลู่เหว่ยก็ปวดหัวขึ้นมา
“ซูหลีหยาง นายวิ่งออกไปไกลขนาดนั้นทำไม?”
เมื่อได้ยินเสียงของเขา ซูหลีหยางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองออกมาไกลเกินไปแล้ว เพราะยิ่งฆ่าก็ยิ่งคึกจนเผลอวิ่งออกมาไกล แต่เขายังคงหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ
“จะกลัวอะไร?? ไม่ใช่ว่ามีพลซุ่มยิงคอยช่วยฉันอยู่หรอกเหรอ?”
ลู่เหว่ยกัดฟัน
“ฉันบอกให้กลับมาก็กลับมา!”
“กลับก็กลับสิ จะดุอะไรนักหนา?”
“……”
ทันใดนั้นลู่เหว่ยก็อยากตบปากตัวเองขึ้นมา