บทที่ 7 “โอเมก้าของฉัน ฉันจะเป็นคนฝึกสอนเอง ไม่รบกวนคุณชายฟู่หรอก”

ฉืออิ่งเหงื่อออกจนแทบชุ่ม ตอนนี้สถานการณ์เรียกได้ว่า ด้านหน้ามีหมาป่า ด้านหลังมีเสือ ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดหาทางหนี—

ทันใดนั้น กองทัพตระกูลฮั่วก็ระดมยิงกดดันลงมา ทำให้คนที่กำลังไล่ตามอยู่ด้านล่างตกใจ รีบถอยกลับไปด้านหลัง

ฟู่เฉิงเงยหน้ามองขึ้นไป ดวงตาเย็นเยียบและมืดมน

“ฮั่วสือเยี่ยน ลมอะไรหอบนายมาถึงที่นี่?”

ฮั่วสือเยี่ยนยิ้ม

“หึ ถึงอย่างไรก็เป็นโอเมก้าที่ฉันทำพันธะไว้แล้ว ถูกคุณชายฟู่ระดมกำลังไล่ล่าอย่างเอิกเกริก ในฐานะอัลฟ่าของเขา จะไม่สนใจก็คงไม่ได้”

ฉืออิ่ง “……”

ถุย! ไอ้หมาหน้าด้าน!

เที่ยวประกาศไปทั่วว่าเคยนอนกับเขา แล้วรู้สึกภูมิใจมากนักหรือไง?!

ดวงตาเย็นเยียบของฟู่เฉิงกวาดไปยังจุดที่ฉืออิ่งซ่อนตัวอยู่