เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 ตอนพิเศษ บทส่งท้าย (2)
“คำนวณได้แต่แรกว่าข้าจะเสียทรัพย์ เหตุใดเจ้าจึงไม่เตือนข้า!” อู๋ซวีจื่อโมโหจนใบหน้าแดงก่ำ
เทียนจีจื่อเอ่ยอย่างสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “บอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า อย่างไรเสียก็หลบไม่พ้นอยู่ดี เพียงเสียทรัพย์เท่านั้น ตัวคนมิได้เป็นอันใดเสียหน่อย!”
เฮ้อ เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว จะทำอย่างไรได้ ค่าเดินทางก็ไม่มีแล้ว ยิ่งมีเหตุผลที่จะไม่ไปดินแดนเซียนตะวันออกเฉียงใต้มากขึ้นไปอีก!
เมื่อไม่มีหินเซียน พวกเขาย่อมไม่อาจโดยสารค่ายกลเคลื่อนย้าย ย่อมไม่อาจออกจากเมืองเทียนมู่ได้ ส่วนการเดินเท้า นอกเมืองเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน ผู้บำเพ็ญที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกเซียนเช่นพวกเขาหากเดินออกไป ก็ไม่ต่างอันใดกับเป้านิ่งมีชีวิต! เพื่อรักษาชีวิตน้อย ๆ ของตนเอง อู๋ซวีจื่อและเทียนจีจื่อจึงทำได้เพียงรั้งอยู่เมืองเทียนมู่ เรียนรู้การใช้ปราณเซียนบำเพ็ญ ตระเวนรับภารกิจไปทั่วเพื่อสะสมหินเซียน
ห้าเดือนผ่านไป ในที่สุดหลิงซวีก็มิได้รอจนอู๋ซวีจื่อมาถึง ซ่งเสี่ยวเยวี่ยและเซียวจวิ้นเฉินจึงบินสู่โลกเทพ ปล่อยให้สำนักอู๋สิงอยู่ในความดูแลชั่วคราวของหลิงซวี
โลกเทพไม่มีทารกถือกำเนิดขึ้นมานานหลายแสนปีแล้ว!
เหล่ามหาเทพที่มีสัมพันธ์อันดีกับเฟยอวี่เสินจวิน ครั้นได้ยินว่าเขาได้บุตรชายหญิงคู่หนึ่ง ต่างพากันมาแสดงความยินดี แม้กระทั่งจักรพรรดิสวรรค์ก็ยังเสด็จมาร่วมงานอย่างครึกครื้น