เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 สมรภูมิเซียนมารโบราณ (1)
ชั่วเค่อก่อนยังนั่งนับหินวิญญาณทอประกายระยิบระยับพลางแย้มยิ้มเบิกบาน ชั่วเค่อถัดมากลับต้องมาตกอยู่ในสมรภูมิเซียนมารโบราณ รอบกายมีปราณวิญญาณและปราณมารปะปนโอบล้อม ผู้ใดจะเข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ได้
ยังโชคดีที่เตรียมใจไว้ล่วงหน้า หลังผ่านพ้นความเคว้งคว้างสับสนในคราแรก ซ่งเสี่ยวเยวี่ยก็ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
ที่นี่ก็คือเศษเสี้ยวมิติสมรภูมิเซียนมารโบราณแล้ว
ณ ที่แห่งนี้ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความเวิ้งว้างโศกเศร้าและกลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นที่พัดโถมเข้าปะทะใบหน้า
ทั่วมิติคล้ายถูกม่านหมอกทึมชั้นหนึ่งปกคลุม สลัวมัวไร้แสง บนท้องฟ้ามีสายฟ้าแลบและฟ้าร้องคำรามเป็นครั้งคราว ทะลวงผ่านความมืดสลัวสาดส่องผืนปฐพีอันพังพินาศยับเยินแห่งนี้ให้สว่างวาบ