กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 754 มีพวกเจ้าอยู่ด้วยช่างดีเหลือเกิน
โหลวมู่เยียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือไม้ใหญ่เรือนยอดแน่นขนัด แสงอาทิตย์ลอดผ่านใบไม้ลงมา นางจึงเงยหน้าขึ้นยกมือบังแสงจ้า
“เจ้าฟื้นแล้ว!”
จากนั้นเสียงยินดีระคนตื่นเต้นก็ดังขึ้น โหลวมู่เยียนหันไปมอง เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาขาวผ่อง ผมสีน้ำตาลเข้ม กำลังถือถุงหนังเดินเข้ามา
นางเพิ่งสังเกตว่าตนอยู่บนอาวุธเวทรูปเรือที่กำลังเหาะอยู่ เรือจอดพักใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อหลบร้อน รอบด้านมีไอร้อนปะทะใบหน้าเจือกลิ่นลมทะเล
“เจ้าเป็นใครหรือ” โหลวมู่เยียนถามด้วยความประหลาดใจ
ในแดนวิญญาณกว่างหลิง ผู้คนล้วนพูดภาษากลางชนิดหนึ่งเป็นหลัก ทั้งสองจึงสื่อสารกันได้โดยไม่มีอุปสรรค