กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 511 ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ทันทีที่ปราณกระบี่สองสายถูกคว้าไว้จนสลายไปอย่างง่ายดาย ร่างของโหลวมู่เยียนก็ถอยพรวดออกไปกว่าร้อยเมตร
ฉู่หานเงยหน้าขึ้น สีแดงฉานในดวงตายิ่งเข้มข้น บนใบหน้าเย็นชาปรากฏกลิ่นอายชั่วร้ายที่ไม่เคยมีมาก่อน
“เจ้าหนูตัวแสบนี่กดข้าไว้ไม่ยอมให้ออกมาอยู่ตลอด ต้องขอบใจการโจมตีด้วยพลังจิตของเจ้าที่ทำให้วิญญาณของเขาหลับใหล มิฉะนั้นข้าเฒ่าคงยึดอำนาจควบคุมร่างนี้ได้ไม่เร็วถึงเพียงนี้” เสียงของฉู่หานแหบพร่าและทุ้มต่ำ ฟังดูชราภาพ
โหลวมู่เยียนหรี่ตาลง เทพกระบี่ในร่างฉู่หานออกมาแล้วจริง ๆ
“ต่อให้ข้าไม่ใช้พลังจิตโจมตี ขอเพียงเขาพ่ายแพ้ เจ้าย่อมใช้วิชาลับยึดครองร่างของเขาได้อยู่ดีใช่หรือไม่” โหลวมู่เยียนเอ่ยอย่างสงบนิ่งเช่นเดิม