กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 510 ตัวตนที่แท้จริงของฉู่หาน
หนึ่งวันต่อมา โหลวมู่เยียนก้มมองจานค่ายกลประจำชีพในมือ พบว่าตำแหน่งของหมิงซิวใกล้เข้ามาทุกที มุมปากนางจึงเผยรอยยิ้ม
เบื้องหน้าเป็นทะเลสาบใหญ่ ขณะนี้รอบด้านมีเพียงเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันดังซ่า เงียบสงัดยิ่ง
เรือไม้ลำหนึ่งลอยอยู่บนทะเลสาบ บนเรือมีบุรุษในชุดรัดกุมสีดำสะพายกระบี่ยักษ์ยืนอยู่
บนร่างบุรุษแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบคมกริบ ประหนึ่งกระบี่ที่ชักออกจากฝักและซ่อนคมอันไร้เทียมทาน ทั้งยังมีความห้าวหาญไม่ยอมอยู่ใต้ผู้ใดเพิ่มขึ้นมา ดวงตาลึกล้ำมืดดำเย็นเยียบ มาดของผู้มีอำนาจเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาเปรียบดังเหยี่ยวที่ซุ่มซ่อนอยู่ในรัตติกาลมานาน แผ่กลิ่นอายกดข่มผู้คน