บทที่ 441 ถูกปล้น

บทที่ 441 ถูกปล้น

โหลวมู่เยียนทะยานไปตลอดทาง ก่อนร่อนลงในตรอกมืดแห่งหนึ่งแล้วกอดอกพิงกำแพง

“ตามมานานถึงเพียงนี้ ยังไม่ออกมาอีกหรือ” เสียงเย็นใสเจือการเย้ยหยันของนางลอยไปในตรอกตามสายลมยามราตรี

สิ้นเสียงของนาง คนสองคนก็เดินออกมาจากปลายตรอกทั้งสองด้าน คนหนึ่งผมขาว อีกคนผมดำ รูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกันยิ่ง

“รู้ว่าพวกเราตามมาแล้วยังกล้ามาตรอกมืด เด็กสาวอย่างเจ้าไม่รู้ว่ากล้าหาญเกินไป หรือรีบร้อนอยากตายกันแน่” ผู้อาวุโสผมขาวเดินเข้ามาพลางกล่าวเยาะเย้ย

“บอกจุดประสงค์ที่ตามข้ามาเถอะ” โหลวมู่เยียนเงยหน้ามองพวกเขาอย่างเรียบเฉยแล้วถาม

ผู้อาวุโสผมดำเอ่ยขึ้น “ส่งมอบศิลาหยั่งรู้ธาตุลมที่เจ้าประมูลได้กับทรัพย์สินติดตัวมา หากพวกเราอารมณ์ดี อาจไว้ชีวิตเจ้า”