บทที่ 377 รอคอยโอกาส

บทที่ 377 รอคอยโอกาส

พยัคฆ์ที่แปรมาจากปราณกระบี่ของเสิ่นมู่เฟิงแผ่แรงกดดันของราชันแห่งพงไพรอย่างไร้เทียมทาน พริบตาเดียวก็พุ่งไปถึงด้านหลังลำคอโหลวมู่ ห่างเพียงไม่กี่ชุ่น ก่อนอ้าปากกัด

ในดวงตาโหลวมู่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เปลวเพลิงสีเขียวอมดำกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าลุกพรึ่บทั่วร่าง นางยกมือแตะเบา ๆ กิเลนตัวจิ๋วก็ปรากฏขึ้น

กิเลนตัวจิ๋วโบกอุ้งเท้าเล็ก ๆ ตะปบใส่พยัคฆ์พร้อมเปลวเพลิงร้อนแรง

“โฮก!!” พยัคฆ์ถูกพลังที่แฝงอยู่ในเปลวเพลิงกัดกร่อน ส่งเสียงคำรามแหลมเสียดหู

ปราณกระบี่ของเผ่ามารไม่มากก็น้อยย่อมแฝงพลังอัปมงคลไว้ และเพลิงยมโลกก็คือศัตรูตัวฉกาจของมัน

“เพลิงยมโลก! เจ้าเรียกใช้เพลิงยมโลกได้จริง ๆ!” รูม่านตาของเสิ่นมู่เฟิงหดลงไม่หยุด “สัตว์เลี้ยงอสูรสีขาวตัวนั้นคืออสูรกลืนวิญญาณหรือ?”