บทที่ 320 แต่งเรื่องส่งเดช

บทที่ 320 แต่งเรื่องส่งเดช

เมื่อได้ยินโหลวมู่กล่าวเช่นนี้ ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จากหกสำนักใหญ่ย่อมรู้สึกสบายใจ พวกเขาสนใจน้ำนมผึ้งราชินีร้อยปีอย่างยิ่ง เพียงแต่ไม่มีใครหน้าหนาเอ่ยปากขออย่างอ๋าวหรง

“แม่หนูน้อยสกุลโหลวใจกว้างจริง ๆ ข้าเฒ่าชอบผู้เยาว์อย่างเจ้านัก” อ๋าวหรงลูบเคราพลางหัวเราะ

ยิ่งมองโหลวมู่ เขาก็ยิ่งถูกใจ ก่อนหน้านี้ที่ชอบนางเป็นหลักเพราะพรสวรรค์ ตอนนี้กลับชอบอุปนิสัยและความประพฤติของนางด้วย ต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้ต้องชิงตัวเข้าสำนักแปดขั้วให้ได้

“ขอบคุณผู้อาวุโสเซี่ยที่เมตตาเจ้าค่ะ!” โหลวมู่ยิ้มอย่างถ่อมตน