กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 319 ช่างน่าตีเสียจริง!
โหลวมู่กับเย่ชิงหานนั่งอยู่บนง้าวน้ำแข็ง บินเปลี่ยนทิศทางไปเรื่อย ๆ ขณะที่เซี่ยงเฟยอยู่เบื้องหลัง มีฝูงผึ้งชาดเป็นผืนดำทะมึนไล่ตามมาไม่ขาดสาย
“พวกเราอ้อมอยู่ข้างนอกมาสองวันกว่าแล้ว หากยังไม่กลับไป คงไปเลือกสำนักไม่ทัน” โหลวมู่หันกลับไปมองฝูงผึ้งชาดที่ดำทะมึนอยู่ด้านหลัง พลางยกมือนวดขมับอย่างจนใจ
เย่ชิงหานเองก็จนปัญญาไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าผึ้งชาดพวกนั้นจะดื้อดึงถึงเพียงนี้ ไล่ตามพวกเขาไม่ยอมปล่อย จนผ่านไปสองวันแล้วยังสลัดไม่หลุด
“ไม่อย่างนั้นพวกเรากลับไปบนยอดเขากันเถิด พอค่ายกลรวมปราณเปิดขึ้น ค่ายกลใหญ่รอบอาคารก็จะเปิดตามไปด้วย สัตว์อสูรที่ต่ำกว่าขั้นเก้าเข้าไปไม่ได้”