บทที่ 224 ตราหอโอสถ

บทที่ 224 ตราหอโอสถ

“พวกเราไม่รีบ”

ซือหนานหน้าด้านจนไม่สะทกสะท้านแล้ว เขานั่งลงยิ้มแฉ่ง ทำท่าราวกับไม่คิดจะไปไหน

เมื่อลั่วหลีเห็นเขาไม่ไปก็ถลึงตาใส่ ก่อนนั่งลงข้างโหลวมู่เยียนอย่างไม่เกรงใจ “พวกเราก็ไม่รีบ”

ในห้องนี้มีโต๊ะเพียงตัวเดียวกับเก้าอี้ห้าตัว ตอนนี้ถูกจับจองไปแล้วสามตัว แม้เฮ่อเหลียนเลี่ยจะหน้าด้านไม่เท่าซือหนาน แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก จึงหย่อนก้นลงนั่งอีกตัว

ผู้อาวุโสเซียวเห็นดังนั้นก็อดขำไม่ได้ จึงสั่งเถ้าแก่ร้านว่า “ให้คนยกเก้าอี้มาเพิ่มอีกสักสองสามตัว”

ทั้งสามคนหน้าด้านดึงดันอยู่ที่นี่ เขาย่อมปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไม่ลำเอียง หากทุกคนจะอยู่ต่อก็อยู่ด้วยกันเถิด อย่างไรเสียโหลวมู่เยียนก็ไม่ได้ใส่ใจ นับว่าเขาได้มอบน้ำใจให้นางอย่างพอดิบพอดี