บทที่ 157 ราชันเถาหนามโลหิตกินคน

บทที่ 157 ราชันเถาหนามโลหิตกินคน

ทันทีที่ก้าวพ้นป่าหมอก ทิวทัศน์รอบด้านก็เปลี่ยนไปฉับพลัน

เบื้องหน้าคือทางเล็ก ๆ อันลึกล้ำ มองไม่เห็นปลายทาง สองข้างทางมีหญ้าหนามทองขึ้นอยู่เต็มไปหมด รอบด้านเงียบสงัด ทว่าบนท้องฟ้ามีนกบินผ่าน

“ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นเขตใดในสามเขตกันแน่?” มู่อี้เม้มริมฝีปาก พลางกวาดตามองรอบด้าน “ข้ารู้สึกว่ามีกลิ่นอายกดดันอยู่”

เย่ชิงหานก้าวไปข้างหน้า จิตสำนึกขยับไหว ก่อนปล่อยกระต่ายหูใหญ่ตัวหนึ่งออกจากวงแหวนสัตว์วิญญาณ แล้วโยนมันลงบนทางเล็ก ๆ

พวกเขาจ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบตา เห็นกระต่ายตัวนั้นกระโดดโลดเต้นเข้าไปในดงหญ้าหนามทองอย่างร่าเริง กลิ่นอายชีวิตของมันยังคงอยู่ ไม่ได้หายไป

“พวกเราไปกันเถิด” เย่ชิงหานกล่าว