กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 127 ทำพันธสัญญากับวิหคหลวนเหมันต์
โหลวมู่เยียนกะพริบตาปริบ ๆ มองวิหคหลวนเหมันต์ที่อยู่ตรงหน้าในสภาพชวนสังเวช หมิงซิวซ้อมมันเสียยับเยินเกินไปแล้วกระมัง
“จ้าวเหมันต์ผู้บำเพ็ญเป็นสัตว์อสูรขั้นแปด ถูกเจ้าจัดการจนเป็นเช่นนี้เลยหรือ?”
หมิงซิวเหลือบมองวิหคตัวใหญ่บนพื้นอย่างเย็นชา วิหคหลวนเหมันต์อดสั่นสะท้านไม่ได้ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ใครใช้ให้มันปากเสียเล่า”
มันกล้าคิดหมายปองเขา แค่ไม่ได้ทำให้เจ้านกเหม็นตัวนี้หมดทางสืบพันธุ์ก็นับว่าปรานีแล้ว
จ้าวเหมันต์หดคอ บุรุษรูปงามผู้นั้นมีสายตาคมกริบเหลือเกิน เขาจะบอกได้หรือไม่ว่าต่อไปจะไม่คิดเกินเลยอีกแล้ว
“พรืด!”
โหลวมู่เยียนมองสภาพยับเยินของวิหคหลวนเหมันต์กับดวงตาคู่ที่ดูไร้เดียงสาแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้