กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 116 ข้าผู้นี้เอาแล้ว
เมื่อเสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วถ้ำ ผู้คนมากมายต่างอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเล่อเซียงซึ่งกำลังถูกเข้าวารีน้ำแข็งกลืนกินร่าง
จากนั้นสายตาก็เคลื่อนย้ายไปยังโหลวมู่เยียน
นางยืนอยู่บนโขดหินสูง เสื้อขาวสะอาดไร้มลทิน สีหน้าเย็นชาเรียบเฉย ในมือกำแส้ยาวสีทองไว้
ด้านหลังนาง ม่านลูกปัดพลังธาตุวารีที่เคยถูกแช่แข็งแตกสลายทีละท่อน กลายเป็นผงสีฟ้าอ่อนโปรยปรายในอากาศ
ผู้คนไม่น้อยมองนางด้วยสายตาไม่เห็นด้วย เล่อเซียงสมควรตายที่ใช้พลังภายนอกยกระดับตบะเพื่อคิดสังหารโหลวมู่เยียน แต่เหตุใดโหลวมู่เยียนฆ่านางแล้วยังโยนไปตรงหน้าสัตว์อสูรให้มันกลืนกินอีก?