บทที่ 106 แตกหัก

บทที่ 106 แตกหัก

สิ้นเสียงของซินอิ่งเซวียน สายตาของทุกคนก็พากันจับจ้องไปยังโหลวมู่เยียน

โหลวมู่เยียนเงยหน้า แววตายังคงสงบนิ่งดังเดิม น้ำเสียงเย็นชา “คุณหนูซินคงเป็นโรคคิดเพ้อเจ้อกระมัง”

ตั้งแต่สือเฟิงเอ่ยปากขอโอสถ นางก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะมอบโอสถให้

ก่อนหน้านี้นางหยิบโอสถฟื้นปราณออกมากินตั้งมากมาย ย่อมดึงดูดความสนใจจากคนของสิบตระกูลใหญ่ด้วย แทนที่จะซุกซ่อนไว้ มิสู้มอบให้คนอื่นอย่างใจกว้างเสียหน่อย ศิษย์จากตระกูลอื่นนอกจากตระกูลเซวียกับตระกูลซินไม่ได้เป็นปรปักษ์กับนาง ทั้งยังไม่มีความแค้นต่อกัน ด้านหนึ่งนางจึงคิดซื้อใจผู้คน อีกด้านก็เป็นการข่มขวัญไปในตัว