บทที่ 92 เผลอมีใจให้นาง

บทที่ 92 เผลอมีใจให้นาง

โหลวมู่ไม่สนใจสายตาซับซ้อนที่แฝงความร้อนแรงอยู่เล็กน้อยของหมิงซิวด้านหลัง นางเดินไปยังขอบหมอกเขียวที่ลอยวน แล้วพินิจดูอย่างละเอียด

“นี่คือหมอกพิษที่เจียวเหมันต์ตัวนั้นปล่อยออกมา ครึ่งชั่วยามก็จะสลายไปเอง” หมิงซิวเดินขึ้นมาหลายก้าว ยืนเคียงข้างโหลวมู่

โม่เหยียนที่เกาะอยู่บนไหล่โหลวมู่มองบุรุษชุดแดงผู้เย้ายวนที่เข้ามาใกล้พวกเขาด้วยสีหน้าอ่านไม่ออกและเย็นชา บุรุษผู้นี้แข็งแกร่งมาก นี่คือความรู้สึกแรกที่มันมีต่อหมิงซิว

“เจ้าต้องการแก่นผลึกของเจียวเหมันต์ชาดหรือ?” โหลวมู่หลุบตาลง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามอย่างเชื่องช้า

ทั้งสองต่างทำราวกับเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จึงไม่มีผู้ใดพูดถึงอีก

หมิงซิวตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “แน่นอน”