บทที่ 77 ฝูงอสรพิษวงแหวนน้ำแข็ง

บทที่ 77 ฝูงอสรพิษวงแหวนน้ำแข็ง

คำเตือนของหยุนจี้ทำให้หูเฟยยอมหุบปากไปชั่วคราว โหลวมู่เองก็ไม่พูดอะไรต่อ นางเดินไปอีกสองสามก้าวแล้วนั่งยอง ๆ สังเกตผนังถ้ำ

แม้การกระทำของนางจะทำให้คนอื่นรู้สึกว่านางเสียสติ แต่ก็ไม่มีใครตั้งข้อสงสัยอีก ทุกคนต่างสงบจิตใจฟื้นฟูพลัง

โหลวมู่มองรอยคลานเล็กจิ๋วบนผนังถ้ำ แววตาเผยความเข้าใจและความหวาดระแวง นางรีบลุกขึ้นเดินไปข้างหลานซือแล้วกล่าวว่า “อาจารย์ ถ้ำนี้มีอันตราย พวกเรารีบออกไปเถิด”

หลานซือเงยหน้ามองโหลวมู่อย่างหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก แล้วถามว่า “จริงหรือเท็จ? เจ้าดูออกจากตรงไหน?”

เขาคิดในใจว่า ย่าเจ้า เจ้าจะสงบสักครู่ได้หรือไม่? ไม่เห็นหรือว่าศิษย์เกือบครึ่งอยากโยนเจ้าออกไปแล้ว?