บทที่ 76 ยุแยง

บทที่ 76 ยุแยง

เช้าวันถัดมา โหลวมู่กับคนอื่น ๆ ออกจากถ้ำที่พัก มุ่งหน้าไปยังเขตรอบนอกของเทือกเขาเหมันต์สุดขั้ว

ระหว่างทาง รอบด้านขาวโพลนไปทั่วผืน ป่าไม้กว้างใหญ่ถูกหิมะปกคลุมจนขาวโพลน เงียบสงัดถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงนกร้องสักตัว

ครึ่งวันต่อมา เกล็ดหิมะค่อย ๆ ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ทันทีที่สัมผัสร่างกายหรือใบหน้า ก็ทำให้หนาวสั่นจนตัวสั่น ทั้งยังรู้สึกเจ็บแปลบ

“ทุกคนใช้โล่พลังหยวน” หลานซือหยุดฝีเท้า วงแสงสีเขียวอ่อนวงหนึ่งแผ่ออกมาปกคลุมร่างเขาไว้ เกล็ดหิมะที่ร่วงลงมาไถลไปตามขอบวงแสง ไม่อาจเข้าใกล้ร่างเขาได้อีก

เมื่อคนอื่นเห็นดังนั้น ก็รีบโคจรพลังหยวนในร่าง วงแสงพลังหยวนหลากสีห้าหกวงสว่างขึ้น ก่อเกิดเป็นทิวทัศน์ตัดกับหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา