กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 7 ภารกิจทหารรับจ้าง
โหลวมู่เยียนเห็นว่าเวลานัดหมายใกล้จะมาถึงแล้ว แต่คนทั้งสองยังพูดจาไร้สาระไม่เลิก แววตานางฉายความรำคาญและเย็นชา ยามมองฉืออี้เซวียน “จะเอาอะไร? มีอะไรก็พูดมา มีเรื่องบ้าอะไรก็รีบพูดมา”
“เจ้า…โหลวมู่เยียน จำไว้ว่าตัวเองเป็นสตรี อย่าทำตัวไร้ความเป็นกุลสตรีอยู่ทุกวี่วัน” ฉืออี้เซวียนไม่คิดเลยว่าโหลวมู่เยียนจะรำคาญเขาถึงเพียงนี้ แถมยังพูดจาหยาบคายเช่นนี้ แต่เหตุใดเมื่อเห็นนางในชุดสีม่วง ทั้งเรียบง่ายและสง่างาม เขากลับนึกถึงเด็กหญิงน่ารักในวัยเยาว์ที่คอยวิ่งตามหลังเขา พลางเรียก “พี่ชายเซวียน” ขึ้นมาอย่างกะทันหันกันเล่า พวกเขาเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด? โหลวมู่ โหลวมู่