บทที่ 2 ตบหน้า

บทที่ 2 ตบหน้า

จิตสังหารวูบผ่านดวงตาของโหลวมู่เยียนอย่างรวดเร็ว นางหันกลับไปมองเจิงโหรวอย่างเย็นชา

เจิงโหรวถูกสายตาของนางข่มขวัญ แต่แล้วก็คิดขึ้นได้ว่าตนจะหวาดกลัวสายตาของสวะไร้พรสวรรค์ได้อย่างไร นางจึงสะบัดศีรษะเบา ๆ เชิดอกผึ่งผายขึ้น แล้วกล่าวอย่างหยิ่งผยองว่า “โหลวมู่เยียน คุณหนูผู้นี้สั่งให้เจ้าอยู่ต่อ เจ้ายังกล้าเดินหนีอีกหรือ”

แววตาเย็นชาในดวงตาของโหลวมู่เยียนยิ่งลึกล้ำขึ้น หญิงผู้นี้อาศัยว่าตนเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของฉืออี้เซวียน จึงคอยกลั่นแกล้งร่างเดิมอยู่เสมอ ร่างเดิมเห็นแก่หน้าตระกูลฉือจึงยอมถอยมาตลอด กลับยิ่งทำให้หญิงอกใหญ่ไร้สมองผู้นี้กำเริบเสิบสาน คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญจริง ๆ หรือไร