ตอนที่ 10 ประกายแห่งความหวัง

ตอนที่ 10 ประกายแห่งความหวัง

[เฮ้อ... น่าเสียดายจริงเชียว น่าเสียดายที่ท่านราชครูซ่งต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนตัวตาย]

[การไม่ได้แต่งงานกับหญิงคนรักกลายเป็นความเสียดายไปชั่วชีวิตของเขา]

[น่าเสียดายที่หญิงงามด่วนจากไป เขาจึงได้แต่ปลิดชีวิตที่เหลืออยู่ในป่าท้อที่พวกเขาพบกันครั้งแรก]

[ฮือ ๆ ๆ.... ซึ้งใจเกินไปแล้ว! พอโตขึ้นฉันก็อยากหาผู้ชายแบบท่านราชครูซ่งบ้างจัง]

[หนึ่งภพหนึ่งชาติมีเพียงคู่เดียว สามมื้อสี่ฤดูร่วมเคียงยามอัสดง]

เสียงในงานเลี้ยงพลันเงียบสงัดลง ทุกคนต่างไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกตื้นตันกับความรักของท่านราชครูซ่ง หรือถูกภาพที่บทกวีของเจียงหว่านหว่านบรรยายสะกดเอาไว้กันแน่

ขุนนางทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิด รวมไปถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์บนแท่นสูงที่ได้ยินเสียงในใจด้วย

[อ้าว ทำไมทุกคนถึงไม่พูดไม่จากันแล้วล่ะ? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?]