เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 วัวของถังฮั่วหนิว
ภายในอุโมงค์เหมืองแร่แม่เหล็ก เฉินวั่งผิงขุดแร่อยู่เต็มสองชั่วโมงเต็มถึงได้หยุดมือ
ต่อให้ทำงานหนักขนาดนี้ แต่เขาก็มีเพียงเหงื่อซึมอยู่ตรงไรผม ส่วนเสื้อผ้ายังคงแห้งสนิท
"ร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นนี่มันต่างกันจริงๆ เวลาขุดแร่มันสะใจกว่าเดิมเยอะ"
เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าใกล้จะมืดสนิทแล้ว เขาจึงเตรียมตัวกลับไปพักผ่อนหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน
พอมาถึงบ้าน อุปกรณ์สื่อสารก็ส่งเสียงดังขึ้นมา
น้ำเสียงของถังซีเหอฟังดูหดหู่เล็กน้อย ฟังดูเหี่ยวเฉาไร้เรี่ยวแรงจนคนฟังอดรู้สึกสงสารไม่ได้ "ฮัลโหล อยู่ไหนเหรอ? คืนนี้พอจะมีเวลาไปหาอะไรกินริมแม่น้ำสักหน่อยไหม?"
เฉินวั่งผิงเหลือบมองท้องฟ้าแล้วตอบตกลง "งั้นไปตรงแถวต้นน้ำก็แล้วกัน จะกินอะไรล่ะ?"
ถังซีเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซื่องซึม "ฉันเอาเนื้อวัวมาด้วย กินอะไรง่ายๆ ก็พอ จริงๆ ก็ไม่ได้หิวหรอก แค่อยากหาที่ผ่อนคลายสักหน่อย"
เฉินวั่งผิงบอกว่า "ได้ งั้นอีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน"