กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 425 คุกเข่าอ้อนวอนขอให้ปล่อยไป
หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลรินลงมาจากหน้าผากจนคอเสื้อเปียกชุ่ม
สองมือของฉันกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว พลางสั่นระริกน้อยๆ
ฉันถึงขั้นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น "ตึกตึกตึก" ดังสนั่น
คุณลองคิดดูสิว่าในสถานการณ์แบบนั้น ฉันจะยังกล้าหันหลังกลับไปมองได้ยังไงกัน!
ด้วยความจนปัญญา ฉันจึงทำได้เพียงสับขาโกยแน่บสุดชีวิตไปตามสัญชาตญาณ
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เงาดำด้านหลังกลับก้าวกระชั้นไล่ตามมาติดๆ
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้ามาใช้สองมือใหญ่นั้นปิดปากฉันไว้แน่นสนิท
จนกระทั่งวินาทีนี้ ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้เจอผีหลอกกลางดึก