0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 ร่วมเสวยกับฉีอ๋อง

ใบหน้าของไทเฮาเผยแววหวาดผวา รีบพยักหน้าโดยพลัน

“ผู้น้อยทราบแล้ว”

นางนึกถึงภาพเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมา ก็อดที่จะเสียใจภายหลังอย่างยิ่งมิได้

เพียงเพราะวู่วามชั่ววูบ กลับก่อให้เกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง

นับแต่นั้นมา ตนเองก็ถูกทอดทิ้งไว้ในวัง ดั่งดวงจิตไร้ญาติขาดมิตร มิมีผู้ใดในโลกเหลียวแลถามไถ่อีกเลย

เมื่อเห็นสีหน้าของไทเฮา เงาอาคมก็คล้ายจะพึงพอใจอย่างยิ่ง

“ลุกขึ้นเถิด”

“เจ้ามีความผิดมหันต์ ดั้งเดิมมิมีทางที่จะพลิกฟื้นกลับมาได้เลย”