0129

⬢⬢⬢

ตอนที่ 129 ดับอันตรายทั้งมวลตั้งแต่ยังไม่ผลิหน่อ

“สิ่งที่ฝ่าบาทตรัสมิได้เกินจริงเลย หลี่อี้ผู้นี้ผิดแผกจากคนทั่วไปโดยแท้ มรดกของอาจารย์ปราชญ์นับเป็นวาสนาที่เหล่าผู้ศึกษาตำราใต้หล้าต่างเฝ้าฝันคะนึงหา ทว่าเขากลับปฏิเสธไปจริง ๆ...”

เว่ยซือเอ่ยพลางทอดถอนใจ

เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึงสองรัชกาล นับว่ามองคนทะลุปรุโปร่งมานับไม่ถ้วน ทว่าหลี่อี้กลับยังคงทำให้เขามองไม่ทะลุ

นั่นคือมรดกของอาจารย์ปราชญ์เชียวนะ ถึงกับมีผู้ศึกษาตำราที่สามารถปฏิเสธสิ่งเย้ายวนใจเช่นนี้ได้ลงคอ

“เรากลับมิได้รู้สึกแปลกใจอันใด”

เจียงเฉิงกานส่ายหน้า

บางครา พระองค์อดคิดมิได้ว่า หลี่อี้มีอคติต่อตนเองหรือไม่ เหตุใดทุกครั้งที่ทรงมีราชโองการ หลี่อี้จึงมักปฏิเสธอยู่ร่ำไป

“เช่นนั้นต่อไป ควรทำประการใดพ่ะย่ะค่ะ”